Bindingsangst

Ik ben een cursus "Creativiteit" aan het volgen. Gewoon even met mijn hoofd uit mijn hoofd en aan het werk met mijn handen. Ik blader wat tijdschriften door en stuit op een artikel over relaties. Stiekem dwalen mijn gedachten toch af. In mijn hoofd kleine gedachtespookjes over mijn eigen relaties. Het schijnt een dertigers-dilemma te zijn: succesvolle, intelligente vrouwen van in de dertig die het maar niet schijnt te lukken: een relatie.

Helemaal vreemd is het niet. Daar waar de man vroeger de plaats innam van kostwinner en ‘de man die op zondag het vlees komt snijden”, is die rol langzaam vervangen door een eigen salaris respectievelijk maaltijdsalades. Op zich niets mis mee. Nog zoiets, een ander artikel. Vrouwen van eind veertig, zonder kinderen, inmiddels gescheiden, glas wijn in de ene hand en in de andere hand, verstrengeld, de hand van een boezemvriendin.

Verhalen die de strekking hebben van ‘wat is er met mij aan de hand’? Verhalen van ‘ik ga hem nooit vinden’ gepaard met af en toe lach en even vaak een traan. Ooit heb ik tot de laatste categorie behoord, de categorie “waar is hij nu”? Inmiddels, zoals zo vaak liefdevol gegarandeerd door vrienden en familie, weet ik dat ‘er op elk potje wel een deksel past’.

Is er iets met ons aan de hand? Zijn we misschien iets te sterk, iets te onafhankelijk of iets te nukkig? Zelf heb ik een relatie van zes en van drie jaar gehad. Hoe ouder ik word, hoe meer ik nadenk over het begrip ‘bindingsangst’. Bang om weer verliefd te worden, bang om je vrijheid op te geven. Ergens probeer je toch een verklaring te vinden over waarom het na drie jaar daten toch echt niet werkte, en het nu bij hem, “The Man”, toch ineens zo leuk is.

Je wordt kritischer, waakzamer en het is bijna alsof je meent te zeggen ‘nu moet je wel van heel goede huize komen’. Soms spreek ik er mannen over, het antwoord blijft wazig: mysterieus ras. Dus beste man, mijn vriendinnen, collega’s en ik willen het nu eigenlijk wel weten: praten jullie nog wel tegen ons? Want we kunnen niet meer naar “Oprah” kijken voor advies en tips, de Viva komt keer op keer met dezelfde onzin en eerlijk gezegd…zou “Think Like a Man” niet anders moeten aflopen? Dat was uiteindelijk ook een zoetsappige romcom.

Bindingsangst. Voor nu houden we het daar op. En voor de rest stemmen ik en mijn vriendinnen op ECHTE mannen, met een bollend buikje, die lief zijn, maar niet te lief, niets mis zien met een intelligente dame en die ons vooral waarderen voor wie we zijn. O, ja, voor de Sales- freaks onder ons….is het geen idee om te komen met een film als “Think like a Woman” of een “Jake” (i.p.v. Oprah), we zijn namelijk heel erg benieuwd naar jullie gedachtespookjes. Ik maak er een notitie van in mijn “Diary of a Positive Loving Woman.” We zullen jullie zeer erkentelijk zijn. Stick to the script…

 

Liefs,

 

Jubes

Xxx

1 Comment

Laat een bericht achter