For the love of God!

Het is iets eeuwenouds, de mens die op zoek is naar een almachtige kracht die groter is dan het nietige ik. Een kracht die verantwoordelijk is voor de schepping van hetgeen we om ons heen zien. Zelf ben ik christen, heb ik o.a. Joodse voorouders en heb ik moslims in mijn familie. Ik heb het over monotheïsten, gelovigen die in één God geloven.
Ik ben christen vanaf ik jong ben, zolang ik me kan herinneren. Maar ook in mijn volwassener jaren, toen ik een keuze had om te geloven wat ik wilde bleef ik christen. Niet op een religieuze manier, al heb ik wel levensfasen gehad waarin ik me alleen maar met God bezig hield.


Hij maakt nog steeds het grootste deel uit van mijn leven. In ons gezin liggen er ’s ochtends verschillende vertalingen van bijbels en hoorde ik het gezang van de hymnen van mijn vader. Ik bezocht dan ook de kerk op zondags en echt spijbelen omdat je graag na het stappen wilde uitslapen was er niet bij. Dat is dan weer de overredingskracht van een gelovige moeder.
Juist omdat ik in een omgeving ben opgegroeid met ook moslims en vanwege de verhalen over de Joden (met name in Suriname) besloot ik kortgeleden een aantal bezoeken te brengen aan die gebouwen waar mensen God aanbidden.
Ik kom zelf uit een Pinkstergemeente, voor de kenners staat dit bekend als een charismatische kerk. Een kerk die vaak het mikpunt is van kritiek vanwege de relatie met de Heilige Geest. Overigens de Heilige Geest, de Geest van God is ook in het jodendom en de islam bekend . In de monarchistische geloven is God immers een sprekende God. Door de Joden wordt Hij bijvoorbeeld Baruch Ruach genoemd. Ik bezocht een sjoel, ofwel een synaogoge, afgeleid van het Duitse woord Schüle (school). De dienst werd geleid door een gazan (aanbiddingsleider) die ons uitleg gaf over alle rituelen die je moet uitvoeren als geboren Jood. De ‘ons’ in dit verhaal is een moslimgemeenschap die eveneens een bezoek bracht aan de geopende deuren van de synagoge.
Wist jij bijvoorbeeld dat Joden geen bekeringsdrang hebben? Moslims en christenen zullen je willen overtuigen van Gods liefde en wil die Hij heeft om jou Zijn kind te maken. Wist je bijvoorbeeld ook dat als een Joodse vrouw trouwt, dat ze haar hoofd kaalscheert en vanaf dat moment voor de buitenwereld een pruik draagt? Mijn gedachten gaan uit naar bijvoorbeeld mijn eigen natural hair journey, waarin haar toch een rol is gaan spelen in mijn leven. De gazan legt ons alle offers uit die je als Jood moet maken om in de gunst te leven van God.
Ik herinner me een verhaal als jong meisje. Ik ging die week met de bus naar school. Het was donker terwijl ik een appel at. Bij de bushalte kwam ik mijn Turkse buurmeisje tegen. Ze vroeg me of ik ook aan de Ramadan deed. Ik wist toen niet wat het was. Nu kan ik de Ramadan niet meer weg denken, alleen al door het respect dat ik heb voor mijn collega’s die aan het vasten waren terwijl het bloedheet was en knetterdruk.
Ik herinner me dat onze christelijke Turkse buren terug kwamen van vakantie met plastic tassen gevuld met groente, fruit, vlees en brood. Ze gaven ons altijd zo veel, mijn ouders hoefden twee weken lang geen boodschappen te doen.
Ik bezocht ook een reformistische kerk. Wat ik heb gemerkt als christen is dat er zoveel denominaties (vrij vertaald: stromingen) zijn dat het soms niet meer uit te leggen is. Ik merkte dat ik me daar niet thuis voelde, terwijl het me opviel hoe thuis de kerkgangers zich voelde.
Ik herinner me hoe ik vervolgd ben geweest door mijn geloof. Men geloofde mijn geloof niet zo, men maakte me belachelijk, men verbood het me over Hem te praten. Ik herinner me dat ik me dan troostte met als doel het oog op de prijs; uiteindelijk doe ik het voor Hem. Ik herinner me dan dat sommige mensen dit leven hier op aarde moeten verlaten voor dat zelfde geloof.
Voor mij is God liefde. A priori. Er zijn mensen die het allemaal niet meer zo geloven, door wat er is gedaan in Zijn Naam of op basis van Zijn Woord. Ik herinner me die ene vrouw waar ik van had kunnen leren als het om haar geloofsleven ging. Tot ik haar echte aard ontdekte. Ik herinner me hoe waar het wordt als God zegt dat je eigenlijk alleen op Hem kan vertrouwen.
God is geen pastor, dominee of boek. Je bent niet beter dan een ander omdat jij onderwijs geeft. Jij bent niet beter omdat je een positie hebt verworven in de kerk. Welk gebouw ik bezocht, ik zag hetzelfde. Ik zag de strijd naar erkenning. Ik zag de mens die erkent dat het maar een nietig wezen is en er toch echt Iemand anders is, een Almachtige, die naar ons kijkt of we de boodschap wel echt goed begrepen hebben; amor omnia vincit.
N.B: voor alle lieve islamitische lezers: respect weer voor de vastenmaand!
Xxx
Jubes

1 Comment

  1. Vertrouwen op die entiteit die verantwoordelijk is voor de schepping, geeft mij rust en een veilig gevoel…

Laat een bericht achter