Lieve weave…

Na een aantal jaar ontmoet ik mijn neef weer. Ik krijg een liefdevolle brasa. We babbelen we wat. “Ik vind je haar erg mooi.””Dankje”, luidt mijn repliek. “Maar is het echt?” “Het is wel echt, maar het groeit niet uit mijn hoofd. Mijn eigen haar is langer.” “Wat?” “” Dat mijn eigen haar langer is, zei ik.”

Hij gooit zijn handen demonstratief in de lucht. “Ik snap jullie vrouwen echt niet!” “Waarom doen jullie jezelf dat eigenlijk aan? Dan heb je een bos haar en dan kies je er toch voor om een weave te zetten.” Ik moet lachen. Hij geeft me een knipoog. Hoe vaak deze me niet is overkomen.

Voordat er in de wereld een soort van hype begon startte ik met mijn natural hair journey. Het was geen bewuste actie, of een soort van “haaaaammmm- moment”. Ik vond dat mijn haar te kort was. Dus hup ik liet een weave plaatsen en vond het eigenlijk wel leuk staan. Dat deed ik vervolgens een paar jaar en toen bleek dat mijn haar enorm lang was. Ik schrok. Even. Kon mijn haar zo lang zijn? En besloot toch weer een chemische behandeling te doen. Waar ik ruim drie jaar geleden voorgoed mee ben gestopt. Ik krijg nog steeds nachtmerries over chemische behandelingen.

Ik ben niet zo lief voor mijn haar geweest. Nope. En nu laat ik haar met rust. Heeft ze verdiend. Niet om me te verstoppen achter mijn haar, maar vanwege haar karakter. Niet te veel aan trekken, niet te veel mee doen, alsof ze zegt “Laat me met rust”. Eigenlijk snap ik het nu pas echt, die hele haarrevolutie…offe…trend. Bij mij was het vooral een revolutie.

Ik weet dat de meeste vrouwen een weave of langere haardracht dragen als beschermmechanisme.Omdat ze hun eigen haar achteraf toch niet zo mooi of ‘manageable’ vinden. Ik neem het ze niet kwalijk. Ik laat iedereen hierin in haar of zijn waarde. We have a long way to go. Ikzelf had niet zo’n zin om te wachten. Ik begon voor mezelf een mini-revolutie.

Voor die ‘perfecte’ baan in een ultrablanke conservatieve organisatie deed ik mijn protective hairstyle even in de kast. En maakte een prinsessenvlecht, een kroon. Ik droeg mijn mooiste colbert, die met de gouden manchetknopen en voorzag mijn leren map van inhoudelijke informatie voor de job. Die dag droeg ik mijn eigen kroon.

“Je bent aangenomen”.

Documentaires, boeken, gesprekken, beurzen en interviews verder denk ik er hetzelfde over. Zolang men nog denkt dat ik me voor verstop voor dat lieve donzige, wollige pikzwarte haar van me draag ik jou nog even, lieve weave. Zolang men nog denkt dat ik me schaam voor het haar dat uit mijn hoofd komt, draag ik je nog even lieve weave. Totdat de stemmen verstommen dat kroeshaar niet groeit en niet mooi is draag ik je nog even, lieve weave.

Ik bescherm jou liever nog even, tegen negativiteit, tegen het negatieve zelfbeeld dat men helaas nog steeds heeft als je vrijgelaten wordt. Ik bescherm jou liever nog even, zodat de impact straks nog groter is. Ik draag je nog even want ik wil niet dat dit een hype is, maar een levenslange les. Ik draag je nog even. Ik draag je nog even want ze blijven vragen hoe gemixt ik eigenlijk ben. Ik blijf jou dragen, want ik weet van wie ik mijn haar heb geërfd. Je zou trots op me zijn.

Dag presskam, dag relaxerkit, dag geschiedenis van oude dagen, dag ‘zorg dat je niet vernegerd’;

“Je bent aangenomen.”

Xxx
Jubes

1 Comment

Laat een bericht achter