Van de redactie…

Dit issue staat bomvol liefde. Nope, het is allang Valentijnsdag geweest en ik ben niet verliefd, dan verliefd op de liefde. Het staat deze maand bomvol liefde voor een vak, liefde voor een land, liefde voor mode en mijn grootste liefde: eten.

Ik ben deze maand in Suriname, een reis die ik jaarlijks probeer te maken om vrienden en familie te bezoeken. Deze reis is voor mij extra bijzonder, want ook een aantal “Nederlandse” Surinamers reizen mee. Het is lachen, gieren en brullen in het vliegtuig en ditto op onze tochtjes en bezoekjes in het land.

De ene dag ben ik rustig aan het genieten van een Djogo (een literfles Parbo) met vrienden, terwijl ik de werkende Surinamers zie voortschuifelen op de stoeprand met op de achtergrond het geluid van het drukke verkeer. De andere dag hoor ik even niets meer omdat ik ben weggedommeld in de hangmat van mijn groottante, een ritueel dat zich elk jaar weer voordoet.
En eten jongens…ik durf eigenlijk niet heel goed meer op de weegschaal te staan. Ik heb deze vakantie soms zelfs nee moeten zeggen tegen eten. Overal waar we komen wordt ons eten voorgeschoteld. Ik ben vooral verliefd op eten, zei ik toch al? Een grote strijd dus met mijn grote liefde.

In lijn met vakantie maak ik deze maand ook dawet, een limonadedrankje wat ik hier bijna elke dag drink en waar ik nooit moe van wordt. En ach, nu ik hier toch ben kan ik net zo goed leuke karaffen en bekers kopen bij Omu Snesi (Chinese winkel) voor Holland om straks dawet in te ‘zetten’.

Hoe langer ik hier blijf, hoe meer ik nadenk over mijn toekomst. Mijn opa wilde altijd dat ik hier kwam wonen en werken. De Surinaamse diasporawet maakt het voor Nederlandse Surinamers inmiddels makkelijker om een tijdje proef te draaien.
Politiek is het echter ook erg onrustig. Terwijl ik dit aan het schrijven ben rijd er een mini-van langs waar door middel van een megafoon het politieke ongenoegen wordt geuit tegen het huidige kabinet. Er is zoveel wat ik hier zou willen doen, er is zoveel wat er gedaan kan worden.

Maar eerst mag ik nog even lekker genieten, genieten van het Surinaamse leven, de mensen, het eten, de regen en de zon. En dat geluid van de kolibrie die vlak langs mijn oor wat nectar komt stelen op het erf van mijn tante.

Dat is ook Suriname…

Xxx
Jubes

1 Comment

Laat een bericht achter